Όταν υπάρχει μεράκι και αγάπη, προκύπτουν μικρά θαύματα.. Ακούστε μέρος από τον μικρούλη Μίκο και τη λίμνη Μπλου, μέσα από τη ζέστη και εκφραστική φωνή της κυρίας Καποπούλου. Συμμετέχει και ο Νίκος Παπανικολάου! Ευχαριστώ τις αγαπημένες εκδόσεις Κομνηνός για το υπέροχο βίντεο..

❤️🐸🗻

https://www.youtube.com/watch?v=Xug5B1podQE&fbclid=IwAR2IXX3z_6oEskkNogc2EXWHJOlHEMmwrFL8zYFj0i9-JUDNNJr49oAhddM&app=desktop

 

oneman.gr

Εξάγουμε λογοτεχνία: 7 αγγλόφωνα διηγήματα από Έλληνες συγγραφείς

Η ελληνική speculative λογοτεχνία έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά τα τελευταία χρόνια.

• ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΧΑΝΙΔΗΣ
 
• 23 ΙΑΝ 2019

Έχουμε μιλήσει αρκετές φορές εδώ στο PopCode, είτε στο Βιβλιοφαγικό mashup είτε αλλού, για το πως η Ελληνική speculative λογοτεχνία, τα είδη της επιστημονικής φαντασίας, του τρόμου και του φανταστικού δηλαδή, έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά τα τελευταία χρόνια.

Περισσότεροι συγγραφείς και περισσότερα έργα δημιούργησαν την ανάγκη για εκδοτικούς, φεστιβάλ και sites που ασχολούνται αποκλειστικά με αυτά τα είδη, τα οποία οδηγούν στη στροφή όλο και περισσότερων αναγνωστών προς τη speculative λογοτεχνία και βοηθούν ώστε αυτή να χάσει επιτέλους το cult status της και να γίνει mainstream. Όπως είναι δηλαδή σε ολόκληρο τον αγγλόφωνο κόσμο εδώ και δεκαετίες. Φυσικά δε βρισκόμαστε ακόμα *εκεί*, αλλά η προσπάθεια που γίνεται από όλους έχει ήδη αλλάξει πολλά πράγματα για τις μαγικές ιστορίες των ειδών για τα οποία μιλάμε.

Τι γίνεται όμως εκτός της χώρας μας; Φτάνουν πιο έξω οι ιστορίες των Ελλήνων συγγραφέων ή υπάρχει δυσκολία στο να γίνει το βήμα εκτός Ελλάδας; Η απάντηση είναι και ναι και όχι.

Στο σύνολο της Ελληνικής λογοτεχνίας, τα βιβλία μας σπάνια μεταφράζονται στα αγγλικά. Με την αγγλόφωνη λογοτεχνία να αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι των εκδόσεων παγκοσμίως και ταυτόχρονα να στρέφεται όλο και περισσότερο προς τις μεταφράσεις, είναι απορίας άξιο το γιατί βλέπουμε τόσο λίγα ελληνικά βιβλία να μεταφέρονται στην αγγλική γλώσσα. Τα αγγλόφωνα μεταφρασμένα βιβλία των σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων την τελευταία 10ετία μετρώνται στα δάχτυλα των 2 χεριών.

Όμως στα είδη για τα οποία μιλάμε σήμερα γίνονται δειλά βήματα από τους ίδιους τους συγγραφείς, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την εσωστρέφεια των ελληνικών βιβλίων και να ανοίξουν τα έργα τους στο τεράστιο αναγνωστικό κοινό όλου του κόσμου. Υπάρχουν ήδη προσπάθειες για μετάφραση μυθιστορημάτων και εμπλοκή στην αγορά της Αμερικής, αλλά εμείς σήμερα θα ασχοληθούμε με διηγήματα.

Στα εκατοντάδες λογοτεχνικά περιοδικά, online και έντυπα, που αφιερώνουν την ύλη τους σε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, φανταστικού, τρόμου και των υπόλοιπων υποειδών της speculative λογοτεχνίας, είναι πια αρκετά πιθανό να συναντήσει κανείς διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων. Σήμερα θα σας προτείνω να διαβάσετε 7 από αυτά, που συμμετείχαν τα 2 τελευταία χρόνια στις εκδόσεις λογοτεχνικών περιοδικών όπως το Clarkesworld ή το Apex Magazine.

The Birding: A Fairy Tale

Συγγραφέας: Ναταλία Θεοδωρίδου

Περιοδικό: Strange Horizons

Λέξεις: 8,640

Τι είναι: Το μεγαλύτερο από τα 7 διηγήματα για τα οποία μιλάμε σήμερα, ένα έργο που μόλις βραβεύτηκε με το φετινό World Fantasy Award στην κατηγορία του, μια σπουδαία επιτυχία για τη Ναταλία Θεοδωρίδου και μια από τις μεγαλύτερες τιμές για έλληνα συγγραφέα οποιουδήποτε λογοτεχνικού είδους τα τελευταία χρόνια. Το ‘The Birding: A Fairy Tale’ είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Ελλάδα, μιλά για την αποκάλυψη και αφορά τα πουλιά και τις ιστορίες που λέμε μεταξύ μας στο τέλος του κόσμου. Θα βρείτε και άλλα αγγλόφωνα έργα της συγγραφέα, σε μερικές από τις γνωστότερες περιοδικές εκδόσεις της speculative λογοτεχνίας.

The Colour That Defines Me

Συγγραφέας: Σταμάτης Σταματόπουλος

Περιοδικό: Samovar

Λέξεις: 6,082

Τι είναι: Είναι μια δυστοπική ιστορία στην οποία το 2048 οι άνθρωποι χάνουν την ικανότητα να βλέπουν τα χρώματα, εκτός από μια συγκεκριμένη απόχρωση, διαφορετική για τον κάθε άνθρωπο, που ο καθένας ανακαλύπτει μόνος του στην πορεία της ζωής του. Σε αυτόν τον κόσμο η Κυανή ψάχνει έναν άντρα που συνάντησε πριν χρόνια, τον άντρα που είχε στα μάτια του την απόχρωσή της, την πρώτη φορά που την είδε μπροστά της.

Silverhooves

Συγγραφέας: Κλειώ Ιερωνυμάκη

Περιοδικό: Expanded Horizons

Λέξεις: 934

Τι είναι: Μια ιστορία φανταστικού με αρκετά στοιχεία από την Ελληνική μυθολογία: Κένταυροι με ασημιές όπλες, ο Όλυμπος, το γεράκι του Δία, μια μάγισσα που θέλει να ζήσει αιώνια, η απώλεια ενός πατέρα, μεταμορφώσεις κι όλα αυτά σε λιγότερες από 1,000 λέξεις.

Without Exile

Συγγραφέας: Ελεάννα Καστρογιάννη

Περιοδικό: Clarkesworld

Λέξεις: 6,305

Τι είναι: Το ένα από τα δύο (σύντομα τρία) διηγήματα επιστημονικής φαντασίας της Καστρογιάννη στο σπουδαίο περιοδικό Clarkesworld, η ιστορία ενός δικηγόρου και του βοηθού ΑΙ του, που έχει εμμονή με την ποίηση, καθώς προσπαθεί να βοηθήσει τους μετανάστες του διαστήματος που έχουν αποδράσει από τους πλανήτες τους εν μέσω ολέθριων πολέμων και τεράστιας οικολογικής καταστροφής, ενώ παλεύει με τις δικές του μνήμες. Μπορείτε να διαβάσετε και άλλες αγγλόφωνες ιστορίες της συγγραφέα, ανάμεσα στις οποίες και το μύθο της Αριάδνης αλλά σε space opera!

In Wandering Mazes Lost

Συγγραφέας: Κλειώ Βελέντζα

Περιοδικό: Coffin Bell

Λέξεις: 363

Τι είναι: Ένα flash fiction από μια συγγραφέα που αγαπά το είδος των μικροδιηγημάτων, για το λαβύρινθο, τον Μινώταυρο και τη μοναξιά. Αναζητήστε τα υπόλοιπα αγγλόφωνα έργα της συγγραφέα, που έχουν βρεθεί σε πολλά διαφορετικά λογοτεχνικά περιοδικά μέχρι σήμερα.

Cherry Wood Coffin

Συγγραφέας: Ευγενία Τριανταφύλλου

Περιοδικό: Apex Magazine

Λέξεις: 720

Τι είναι: Μια παράξενη, σύντομη ιστορία για έναν κατασκευαστή φέρετρων που γνωρίζει εκ των προτέρων πότε οι υπηρεσίες του θα χρειαστούν και μιας μητέρας που δε θέλει να θάψει το γιο της. Μπορείτε να διαβάσετε κι άλλα αγγλόφωνα διηγήματα της συγγραφέα, ανάμεσα στα οποία κι ένα για μια γυναίκα που μετατρέπεται σε αλεπού.

Blindness

Συγγραφέας: Δήμητρα Νικολαΐδου

Περιοδικό: See the Elephant

Λέξεις: 5,679

Τι είναι: Στο μέλλον ένα ολοκληρωτικό καθεστώς παραμορφώνει το πρόσωπο των γυναικών για να παταχθεί η “τυραννία της ομορφιάς” και κάθε έγγραφο ή βιβλίο που περιέχει φωτογραφίες γυναικών καίγεται. Ο Πλάτωνας απελευθερώνεται από τη φυλακή και συναντά μια γυναίκα που τον βοηθά να θυμηθεί τους λόγους για τους οποίους φυλακίστηκε, ενώ προσπαθεί να ανακαλύψει τι σχέση έχει η γιαγιά του με όλα αυτά.

πηγή:https://www.oneman.gr/entertainment/eksagoyme-logotexnia-7-agglofwna-dihghmata-apo-ellhnes-syggrafeis/

Συνέντευξη στην αγαπητή Λίτσα Λαμπρακοπούλου για το Βιβλίο της Παρέας

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με την ΚΛΕΙΩ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ για το ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ στην ΛΙΤΣΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΕΙΩ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ

Βιογραφικό: Η Κλειώ Ιερωνυμάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και μετά το Λύκειο φοίτησε στο Τμήμα Οικονομίας και Διοίκησης Τ.Ε.Ι. Πάτρας.

Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων και διηγημάτων κυρίως για αγορές του εξωτερικού και συνεργάστηκε με τα τοπικά ΜΜΕ «Ηράκλειο star», «Ρυθμός 104,5» και «Woman news». Eίναι ιδιοκτήτρια, και δασκάλα αγγλικών, σε Κέντρο Ξένων Γλωσσών με νέους και ενήλικους σπουδαστές.

Οπισθόφυλλο: «Όποιος πάει βόλτα στον φάρο μετά τα μεσάνυχτα, είναι σίγουρο ότι θα έχει μια ανατριχιαστική ιστορία να διηγηθεί για το παλιό εγκαταλειμμένο πλοίο στην άκρη του Μόλου την επομένη. Εάν δηλαδή υπάρξει… επομένη».

Τι ακριβώς συμβαίνει με το επιβλητικό, παλιό σαπιοκάραβο, που κανείς δεν πλησιάζει; Είναι στοιχειωμένο όπως λένε; Κι αν ναι, τι  δουλειά έχουν τέσσερις μικροί μαθητές, κλεισμένοι στα αμπάρια του;

Από τι κινδυνεύουν;

«Η καρδιά μου χτύπαγε τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι την ακούνε! Πόσο μεγάλα μοιάζουν τα λεπτά, όταν κανείς αδημονεί. Το καράβι ήταν σκοτεινό και έμοιαζε σκουριασμένο, μύριζε παράξενα σαν θάλασσα, εγκατάλειψη και… θάνατο. Μπρρρρ…».

Αναφορές στο βιβλίο: 

1.https://e-mesara.gr/kykloforise-to-neo-vivlio-tis-mesaristisas-syggrafeos-kleio-ieronymaki-to-stoicheiomeno-ploio-stin-akri-toy-moloy/
2.https://www.neakriti.gr/article/politismos/1532821/ti-kanei-to-stoiheiomeno-ploio-stin-akri-tou-molou/ 

Η σπουδαιότερη η ιδέα που προσπαθώ να ενσταλάξω στους μικρούς μου αναγνώστες, είναι ότι η ανομοιογένεια 

ομορφαίνει τη ζωή μας σε περισσότερες πτυχές από όσες μπορούν να φανταστούν.

Επιπρόσθετα, επιμένω στο ότι όχι μόνο δεν είναι γνώμονας για να απορρίψουν κάποιον άνθρωπο, αλλά είναι και το πλέον άδικο που μπορεί να συμβεί.

Πως ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας?  

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, καθόμουν σε ένα αγαπημένο μου μέρος, περιστοιχισμένη από τις εικόνες των παιδικών μου χρόνων. Καθώς κοιτούσα γύρω μου, συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχει μεταβληθεί το τοπίο, εκείνη η ζωγραφιά που γνώριζα κάθε της πινελιά. Και ξαφνικά αναρωτήθηκα 

τι θα έκαναν, άραγε, οι παιδικοί μας εαυτοί εάν ζούσαν στο σήμερα. 

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιστορία, που, αν και δεν έχει ουδεμία ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα, περιγράφει γλαφυρά, μπλεγμένα με φαντασία, τα μέρη στα οποία μεγάλωσα.   

Μιλήστε μας λίγο για τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου σας. Τι είναι αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς κατά την γνώμη σας?

Στην πραγματικότητα πρόκειται για πέντε πολύ συνηθισμένα παιδιά. Αυτό όμως που τα κάνει ξεχωριστά είναι το ότι επιλέγουν να συναναστρέφονται το ένα το άλλο, δίχως η διαφορετικότητα να αποτελεί τροχοπέδη για τη φιλία τους. 

Βέβαια κάτι τέτοιο, ειδικά στις μέρες μας, με την τόση προώθηση για την αποδοχή της διαφορετικότητας, μάλλον τετριμμένο έπρεπε να θεωρείται. 

Υπάρχουν μηνύματα που θέλετε να περάσετε μέσα από την ιστορία του βιβλίου σακάκι αν ναι ποια είναι αυτά?

Η σπουδαιότερη η ιδέα που προσπαθώ να ενσταλάξω στους μικρούς μου αναγνώστες, είναι ότι η ανομοιογένεια 

ομορφαίνει τη ζωή μας σε περισσότερες πτυχές από όσες μπορούν να φανταστούν.

Επιπρόσθετα, επιμένω στο ότι όχι μόνο δεν είναι γνώμονας για να απορρίψουν κάποιον άνθρωπο, αλλά είναι και το πλέον άδικο που μπορεί να συμβεί.

Πως ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας?  

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, καθόμουν σε ένα αγαπημένο μου μέρος, περιστοιχισμένη από τις εικόνες των παιδικών μου χρόνων. Καθώς κοιτούσα γύρω μου, συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχει μεταβληθεί το τοπίο, εκείνη η ζωγραφιά που γνώριζα κάθε της πινελιά. Και ξαφνικά αναρωτήθηκα 

τι θα έκαναν, άραγε, οι παιδικοί μας εαυτοί εάν ζούσαν στο σήμερα. 

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιστορία, που, αν και δεν έχει ουδεμία ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα, περιγράφει γλαφυρά, μπλεγμένα με φαντασία, τα μέρη στα οποία μεγάλωσα.

Τι σας ώθησε να γράψετε παιδικό βιβλίο?

Η ίδια η γραφή θα έλεγα. Όταν το μολύβι μου ακουμπάει στις πρώτες γραμμές της λευκής σελίδας, δεν ξέρω ποτέ που θα με οδηγήσει. Οι εικόνες εκτυλίσσονται μπροστά μου και απλά τις καταγράφω, όσο πιο τίμια μπορώ, χωρίς να ελέγχω στην ουσία την έκβαση της ιστορίας. Έτσι, δεν επιλέγω το είδος, απλά προκύπτει.

 Θα σας ενδιέφερε να ασχοληθείτε με κάποιο άλλο είδος συγγραφής. για παράδειγμα διηγήματα, βιογραφικά, ποίηση, σενάριο?

Κατά καιρούς, έχω καταπιαστεί με διάφορα είδη. Μέχρι τώρα έχω γράψει μερικά διηγήματα, τα οποία κυκλοφορούν σε ξένο τύπο, άρθρα και κάτι κειμενάκια που δεν θα τολμούσα να αποκαλέσω ποίηση. 

Υπήρξε ποτέ κάποια φράση παιδιού που θυμάστε?

Ακριβή φράση δεν θυμάμαι, αλλά φυλάω με πολλή αγάπη μια ανάγνωση που είχα κάνει σε ένα νηπιαγωγείο. Καθώς διάβαζα, παρατήρησα ότι ένα αγοράκι τελείωνε τις προτάσεις μου πριν τις πω. Αξεπέραστο συναίσθημα.

  

Πως είναι για ένα συγγραφέα η επομένη ημέρα της έκδοσης του πρώτου του βιβλίου ?

Αν έπρεπε να εκφραστώ με μία μόνο λέξη, θα έλεγα ευφορία. 

Ποια είναι τα δικά σας όνειρα για το μέλλον τόσο σε επαγγελματικό-καλλιτεχνικό όσο και προσωπικό επίπεδο? 

Θα ήθελα να συνεχίσω να γράφω, να μην κλείσει αυτός ο κύκλος και στερέψει η γραφή μέσα μου. 

Αν μπορούσες, τι συμβουλή θα έδινες στον εαυτό σου όταν ξεκίνησες να γραφείς?

“Μην πτοηθείς και μην φοβηθείς.” Σχεδόν πάντα στις δυσκολίες μου ή στις αλλαγές, αναδύεται μια φωνούλα μέσα μου, που, κατά διαστήματα, μου ψιθυρίζει τα παραπάνω λόγια.

  

Υπάρχουν κάποια μυστικά που θα θέλατε να πείτε σε έναν γονιό ο όποιος θέλει να κάνει το παιδί του να αγαπήσει τα βιβλία ως συγγραφέας αλλά και ως Δασκάλα.

Το σημαντικότερο που πρέπει να θυμούνται είναι να μην πιέσουν τα παιδιά. Η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων θα πρέπει να είναι χαρά, ένα διάλειμμα από τις υποχρεώσεις τις καθημερινότητας και όχι μία από αυτές. Οποιοσδήποτε λοιπόν, εξαναγκασμός ή εκβιασμός χαλάει τη μαγεία. 

Δώστε κίνητρο επιλέγοντας ένα βιβλίο με θεματολογία άρρηκτα συνδεδεμένη με τα ενδιαφέροντα του παιδιού σας. 

Αν παρόλα αυτά δεν ανταποκρίνεται, μην επιμείνετε, αφήστε να περάσει καιρός και δοκιμάστε εκ νέου. 

Γενικά όμως, να είστε σίγουροι ότι αν κάποιο πρότυπο του παιδιού, από τα μέλη της οικογένειας, επιλέγει την ανάγνωση στον ελεύθερο χρόνο του, τότε σίγουρα κάποια στιγμή αυτό θα τον μιμηθεί.

Ευχαριστώ την αγαπητή κυρία Λαμπρακοπούλου για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, που μου έδωσαν την ευκαιρία να μοιραστώ τις σκέψεις μου και όλους εσάς που κάνετε το βιβλίο της παρέας μοναδικό.

Για το Βιβλίο της  Παρέας

Λίτσα Λαμπρακοπούλου

  πηγή:https://vivliopareas.blogspot.com/2019/05/blog-post_24.html

Συνέντευξη στον ταλαντούχο Θάνο Κουλουβάκη για το Rotten Poets Society

Την Κλειώ Ιερωνυμάκη τη γνώριζα από την Αγία Γαλήνη - ένα χωριό του Ρεθύμνου στην Κρήτη· απ' όπου καταγόμαστε και οι δύο. Ωστόσο, η ευκαιρία για να τη γνωρίσω περισσότερο ήταν η ενασχόληση και αγάπη της για τη λογοτεχνία - μία αγάπη που μοιραζόμαστε. Η φίλη Κλειώ, λοιπόν, δέχτηκε να απαντήσεις τις ερωτήσεις μου για το Rotten Poets Society σε μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την τιμή που μου έκανε. Δίχως περαιτέρω καθυστέρηση, ας περάσουμε στις ερωτήσεις...

Πότε ξεκίνησες να γράφεις; 

Σαν ανάμνηση έχω τον παιδικό μου εαυτό, να παίζει με τις λέξεις και να σκαρώνει ποιηματάκια. Δεν με ένοιαζε το που θα έγραφα, μόνο το σφίξιμο στο στομάχι θυμάμαι έντονα, ώστε να προλάβω να μεταφέρω τις ιδέες μου στο χαρτί πριν χαθούν. Αλλά αν με ρωτάς για την πρώτη ολοκληρωμένη ιστορία, την έγραψα μετά από παρακίνηση καλών φίλων το 1997 και το όνομά της ήταν «Το στοιχειωμένο κάστρο». Ήμουν 11 χρονών.

Τι αποτελεί έμπνευση για εσένα; 

 Έμπνευση μπορεί να είναι οτιδήποτε ή τίποτε. Μια ιδέα γεννιέται εύκολα και απλά, το μετά είναι το δύσκολο κομμάτι. Αναφέρομαι σε όλη την εργασία και μελέτη που χρειάζεται ένα λογοτεχνικό έργο έως ότου ολοκληρωθεί, εάν υπάρξει ποτέ ολοκλήρωση, καθώς η διαδικασία μοιάζει και είναι ατέρμονη.

Ποιο βιβλίο διάβασες το τελευταίο χρονικό διάστημα και σου κέντρισε το ενδιαφέρον; 

Αυτές τις μέρες διαβάζω τη λίστα του Σίντλερ και παρόλο που είμαι στις πρώτες σελίδες, με παρασύρει στην παράνοια της εποχής και νιώθω ότι, κυριολεκτικά, βουλιάζω στις καταθλιπτικές σελίδες του. Μέχρι τώρα αποπνέει φόβο, θλίψη, οργή και δυστυχώς βλέπω ότι δεν παύει να είναι επίκαιρο. Μιλώ για τους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν πρόσφατα στη Νέα Ζηλανδία, είναι τραγικό το πόσο εύκολα αναβιώνει το μίσος και διαιωνίζεται.

Ποιο είδος λογοτεχνίας προτιμάς να διαβάζεις και ποιο να γράφεις; 

Τείνω να επιλέγω συγγραφέα και ύφος γραφής. Η γραφή του Ντοστογιέφσκι, παραδείγματος χάριν, με μαγεύει είτε είναι διήγημα, είτε δοκίμιο. Η ποιητική αφήγηση του Πόε και η σκληρότητα του Κούντερα χαρακτηρίζουν, κατ’ εμέ, γενικά τα έργα τους και απολαμβάνω την κάθε γραμμή. Είμαι, όμως, γενικά δεκτική στο να εξερευνήσω το έργο οποιουδήποτε συγγραφέα, ανεξάρτητα από το λογοτεχνικό είδος στο οποίο αυτό ανήκει. Περίπου στην ίδια λογική κινείται και το γράψιμο μου. Αναλόγως την ιδέα που θα έχω κάθε φορά, μπορεί να αφορά παιδική λογοτεχνία, μακάβριο διήγημα, μυθιστόρημα ή κάποιο κειμενάκι με αφηρημένο ύφος.

Θεωρείς ότι στην Ελλάδα δίνεται η δυνατότητα σε νέες και νέους συγγραφείς να διαβαστούν και να αναγνωριστεί η δουλειά τους; 

 Στην Ελλάδα γίνεται μια αξιόλογη προσπάθεια από νέους εκδοτικούς, που δεν διστάζουν να δώσουν βήμα σε άγνωστους λογοτέχνες. Από την έκδοση όμως, μέχρι τα χέρια του αναγνώστη, μεσολαβεί μια εύλογη απόσταση, η οποία δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο να καλυφθεί.

Ποια είναι τα όνειρα σου για τα επόμενα 10 χρόνια, ανεξάρτητα από το συγγραφικό σου έργο; 

 Θα ήθελα με κάποιο τρόπο μαγικό, παραμυθένιο αν θες, η αύρα και η αίσθηση που υπάρχει τώρα στην καθημερινότητά μου, να παραμείνει ίδια και αναλλοίωτη.

Τι θα ήθελες να πεις στους αναγνώστες σου; 

Να μην σταματούν να κάνουν όνειρα και να παλεύουν γι’ αυτά. Έστω και αν δεν πραγματοποιηθούν, το ταξίδι μπορεί να τους οδηγήσει στην Ιθάκη τους.

Ποιοι/ποιες είναι οι αγαπημένοι/αγαπημένες σου συγγραφείς; 

Φ. Ντοστογιέφσκι, Ε.Α. Πόε, Β. Κορνάρος.

Θα έλεγες ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που σε στηρίζει σε ό,τι κι αν κάνεις και σου δίνει δύναμη στο έργο σου; 

 Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό, καθώς έχω αρκετούς ανθρώπους στη ζωή μου, οι οποίοι είναι δίπλα μου στα εύκολα, στα δύσκολα και στα παράξενα. Δοθείσης της ευκαιρίας, τους ευχαριστώ θερμά.

Ετοιμάζεις κάποιο καινούργιο βιβλίο;

Παράλληλα με τα διηγήματα στα αγγλικά, που γράφω κατά καιρούς και κυκλοφορούν σε ξένο τύπο, αυτό το χρονικό διάστημα, δουλεύω πάνω στο δεύτερο μέρος του πρώτου μου βιβλίου «Ο μικρούλης Μίκο και η λίμνη Μπλου» των εκδόσεων Κομνηνός. Ελπίζω και αυτό να αγαπηθεί από τους αναγνώστες, οι οποίοι στάθηκαν και αφορμή για να γραφτεί η συνέχεια της ιστορίας. 

Ευχαριστώ για την όμορφη συνέντευξη και θα ήθελα, με τη σειρά μου, να σου ευχηθώ καλή συνέχεια στο εξαίσιο έργο σου και το νέο σου βιβλίο να γίνει ευρέως αγαπητό.

Παρακάτω θα δείτε τα εξώφυλλα των βιβλίων που έχει γράψει η Κλειώ και έχουν εκδοθεί από τις Εκδόσεις Κομνηνός. Όπως επίσης θα βρείτε και το link της προσωπικής της σελίδας στο Facebook:

πηγή:https://rottenpoetsociety.blogspot.com/2019/04/h-kleiw-ierwnymakh-apanta.html

Το πρωτότυπο ερωτηματολόγιο του Books 'n More

Διαβάστε εδώ το διασκεδαστικό ερωτηματολόγιο που έφτιαξε η ομάδα του διαδικτυακού περιοδικού Books 'n More..

πηγή:https://yourbooksnmore.blogspot.com/2019/06/books-n-more_3.html

Συνέντευξη στο λογοτεχνικό περιοδικό Κέφαλος

Συνέντευξη με τη Λογοτέχνιδα Κλειώ Ιερωνυμάκη - ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

 Κέφαλος  1 year ago  ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ,

Ο «ΚΕΦΑΛΟΣ - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς» έχει ξεκινήσει μία νέα δράση με τίτλο: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ» και προσκαλεί όλους τους Λογοτέχνες, Ποιητές και Συγγραφείς να συμμετάσχουν σ' αυτήν (ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ). Σκοπός της εν λόγω δράσης είναι η προβολή μέσω αφιερωμάτων και συνεντεύξεων των σύγχρονων Ελλήνων Λογοτεχνών, Ποιητών και Συγγραφέων, είτε έχουν εκδώσει κάποιο βιβλίο είτε όχι και η δημιουργία του πρώτου τόμου της «Ηλεκτρονικής Εγκυκλοπαίδειας των Σύγχρονων Ελλήνων Λογοτεχνών», η οποία θα συσταθεί σε μία ανεξάρτητη ιστοσελίδα με τη μορφή ηλεκτρονικών τόμων και την έκδοση δωρεάν e-book.

Στη σημερινή μας παρουσίαση στα πλαίσια της δράσης: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ», θα σας παρουσιάσουμε τη Λογοτέχνιδα, Κλειώ Ιερωνυμάκη, η οποία συμμετέχει στην «Εγκυκλοπαίδεια Σύγχρονων Ελλήνων Λογοτεχνών» και απάντησε στις ερωτήσεις του Δημοσιογράφου, Λογοτέχνη και Εκδότη του Περιοδικού Κέφαλος, κ. Πλούταρχου Πάστρα, για το λογοτεχνικό της έργο, τα βιβλία και τη λογοτεχνία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΕΙΩ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ

1. Τι μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία στο σύγχρονο άνθρωπο;

Εκτός από μόρφωση, η λογοτεχνία πρόσφερε και προσφέρει διέξοδο. Διαβάζοντας κανείς ξεφεύγει από την πραγματικότητα της καθημερινότητάς του και  ζει αυτή του βιβλίου. Γυρνώντας απλώς μερικές σελίδες ταξιδεύεις και οι άνθρωποι, ειδικά στις μέρες μας που όλα περιγράφονται τόσο ζοφερά, το έχουν ανάγκη αυτό το ταξίδι.  

2. Πότε ξεκινήσατε ν’ ασχολείστε με την τέχνη του λόγου και ποιος ήταν ο λόγος που σας παρότρυνε;

Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σκάρωνα στιχάκια και έλεγα ιστορίες στα παιδιά. Κάποια στιγμή μια καλή μου φίλη, μου ζήτησε να της γράψω μια ιστορία. Ε, κάπως έτσι το 1997 γράφτηκε το «Στοιχειωμένο κάστρο». Άρεσε τόσο στα παιδιά που το ηχογραφήσαμε σε κασέτα και περνούσε από χέρι σε χέρι. Έπειτα μου ζήτησαν κι άλλο και γεννήθηκε το «Στοιχειωμένο νησί». Από τότε δεν σταμάτησα ποτέ να γράφω.

3. Γιατί γράφετε;

Επειδή δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Όταν γεννηθεί μια ιστορία πρέπει οπωσδήποτε να την αποτυπώσω κάπου (σε οποιοδήποτε κομμάτι χαρτί, αρκεί να χωράει κάθε λεξούλα που εκρήγνυται από την όλη σύλληψη), αλλιώς δεν μου αφήνει περιθώρια να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο. Χάνομαι μέσα στην πλοκή που εξελίσσεται, ακατάπαυστα, στο κεφάλι μου και δεν μπορώ να αλληλεπιδράσω σωστά με το περιβάλλον γύρω μου.   

4. Ποια είναι η πηγή της έμπνευσής σας; 

Μπορεί να είναι οτιδήποτε και τίποτα. Συμβαίνει σχεδόν πάντα ξαφνικά. Η πραγματική δουλειά όμως ξεκινάει, αφού έχει ολοκληρωθεί η αφηρημένη σκέψη, στην επιμέλεια του κειμένου. 

5. Με ποιο λογοτεχνικό είδος ασχολείστε περισσότερο;

Μέχρι τώρα ασχολούμαι με παιδικά μυθιστορήματα και διηγήματα.

6. Μιλήστε μας για το λογοτεχνικό σας έργο.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω επιτελέσει έργο. Αυτές είναι κουβέντες που αφορούν τους μεγάλους μας λογοτέχνες. Εγώ έκανα και κάνω ότι καλύτερο μπορώ με τα βιβλία μου, το πρώτο κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Κομνηνός, και με τα διηγήματα μου, που κατά καιρούς δημοσιεύονται σε ξένο και ελληνικό τύπο. 

7. Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο που έχει τίτλο: «Ο μικρούλης Μίκο και η λίμνη Μπλου». 

Ο Μίκο έχοντας χάσει την οικογένειά του στο βυθό μιας πολύχρωμης λίμνης, της λίμνης Μπλου, στηρίζεται στη θαλπωρή και τη φροντίδα των μικρών της φίλων. Καθώς μεγαλώνει ζει αγωνιώδεις περιπέτειες, αναζητά την ταυτότητά του, ώσπου στο τέλος ανακαλύπτει την αληθινή του φύση και επέρχεται λύτρωση.
Είναι μια ιστορία φιλίας, ανιδιοτέλειας και ίσως μπορεί να πει κανείς πως στρέφει τα παιδιά στη μελέτη του περιβάλλοντος με ένα απλό αλλά ουσιαστικό τρόπο. Ηλικίες 6+.

8. Ποια είναι η αγαπημένη σας ώρα μέσα στην ημέρα που κάθεστε και γράφετε;

Δεν έχω, δυστυχώς, την πολυτέλεια να επιλέξω. Γράφω όποτε μου το επιτρέψουν οι συνθήκες. Και παλαιότερα, όμως, που δεν με αποσπούσε τίποτα, δεν είχα συγκεκριμένη ώρα, έγραφα όποτε το χρειαζόμουν.

9.  Πως είναι η ζωή ενός λογοτέχνη στα χρόνια της κρίσης;

Θα έλεγα ότι είναι όπως ήταν πάντα. Οι λογοτέχνες, όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες, κάνουν για βιοποριστικούς λόγους μία εργασία και αυτό που αγαπούν μένει στα πλαίσια του ελεύθερου χρόνου τους. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την ευρύτερη κρίση ή ευημερία αναγκάζονται να ασκούν επαγγέλματα άσχετα από την τέχνη τους, καθώς μόνο λίγοι είναι εκείνοι που τους αρκούν τα έσοδα που τους αποφέρει για να ζήσουν.   

10. Αν έπρεπε να επιλέξετε ανάμεσα στο έντυπο ή στο ηλεκτρονικό βιβλίο, εσείς ποιο θα επιλέγατε; 

Καταλαβαίνω και επικροτώ τα θετικά του να διαβάζεις από μία συσκευή. Δεν υπάρχει το θέμα του όγκου και κουβαλάς μαζί σου όσα βιβλία θέλεις, τα οποία είναι, αν όχι δωρεάν, πολύ οικονομικά, δεν φθείρονται και ένα σωρό άλλα που δεν αξίζει να αναφέρω. Όμως το συναίσθημα του να κρατάς ένα βιβλίο στα χέρια, η υφή, η μυρωδιά του, η αίσθηση του να γυρνάς τη σελίδα και να περιμένεις να ξεχυθεί μπροστά στα μάτια σου ο κόσμος όλος, είναι για μένα αναντικατάστατο και δεν θα το άλλαζα με καμία εξέλιξη της τεχνολογίας. 

11.  Ποια συμβουλή θα δίνατε σ’ ένα νέο λογοτέχνη;

Να μια δύσκολη ερώτηση, αφού και εγώ είμαι στα πρώτα μου, μικρά, βήματα. Νομίζω πέρα από υπομονή και επιμονή δεν έχω να ορμηνέψω κάτι άλλο, μιας και την σκληρή δουλειά και το πολύ διάβασμα τα θεωρώ αυτονόητα.

12. Τώρα ας περάσουμε στην πλευρά του αναγνώστη. Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε;

«De Profundis» του Oscar Wilde. 

13. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Μου αρέσει πάρα πολύ ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, πραγματικά απολαμβάνω την κάθε σελίδα των βιβλίων του.  

14. Ποια είναι τ’ αγαπημένα σας βιβλία;

Ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, ίσως είναι το πιο άρτιο βιβλίο που έχει γραφτεί. 

15. Τελευταία ερώτηση. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

Αυτές τις μέρες δουλεύω πάνω στο επόμενο βιβλίο, το οποίο, αν όλα πάνε καλά, θα κυκλοφορήσει πάλι από τις εκδόσεις Κομνηνός τον ερχόμενο χειμώνα. Αυτή τη φορά το βιβλίο θα διηγείται μια διασκεδαστική περιπέτεια τεσσάρων παιδιών Δημοτικού, σμιλεμένη με ισχυρά κοινωνικά μηνύματα που αφορούν τον σχολικό εκφοβισμό και την προσφυγιά, μα στον πυρήνα του, όπως και το προηγούμενο, θα ενσταλάζει στους μικρούς αναγνώστες την αγάπη και την αποδοχή. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

*     *     *

Πόλεμος & Ειρήνη
(της Κλειώς Ιερωνυμάκη)

     Ήταν κάποτε ένα αγόρι, ο Πόλεμος και ένα κορίτσι, η Ειρήνη. Ζούσαν σε ένα νησί, ενός ωκεανού, ένα από εκείνα που δεν έχουμε πάει ακόμα εμείς οι άνθρωποι. Δεν ήξεραν πως είχαν βρεθεί εκεί, ούτε από που είχαν έρθει. Δε γνώριζαν τους γονείς τους, ούτε τι σχέση είχαν μεταξύ τους, ήξεραν μόνο, ότι ήταν οι δύο τους. Επικοινωνούσαν με νοήματα και ήχους, που τα συνόδευαν ρυθμικά. Επιβίωναν μόνοι τους, σα να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Ακόμα και οι διαφορές του ενός, συμπλήρωναν, ότι έλειπε από τον άλλο. Ο Πόλεμος, έπιανε τα ψάρια, τα μαγείρευε σε μια μεγάλη φωτιά και έδιωχνε τα θηρία από γύρω τους. Η Ειρήνη, μάζευε φρούτα, έφτιαχνε το σπίτι τους και χαμογελούσε όμορφα πίσω από τις ξανθές της μπούκλες. Κάποιες φορές, ο Πόλεμος,  με τους καβγάδες του, κατέστρεφε τον μικρό τους κόσμο, μα η Ειρήνη στωικά τον έφτιαχνε ξανά. Δε θύμωνε ποτέ. Τον αγαπούσε τον Πόλεμο. 
Μία μέρα που το μικρό, καλαμένιο σπίτι ήταν έτοιμο να τους υποδεχτεί, με αρκετά φρούτα, γλυκά σαν νέκταρ, προσεκτικά διαλεγμένα κ μαζεμένα από την ρίζα των δέντρων, η Ειρήνη, αποφάσισε να ψάξει τον Πόλεμο. Ήθελε να δει πως περνάει και εκείνος την ημέρα του. Κοίταξε πρώτα στο δάσος και αφού δεν τον βρήκε, ακολουθώντας το ποτάμι, κατευθύνθηκε χαρούμενη προς την παραλία τους.  Δεν προλάβαινε να πάει συχνά εκεί, αν και ήταν το αγαπημένο της μέρος σε όλο το νησί. Τα χρώματα, όπου και αν κοίταζε, ήταν πάντοτε μαγικά. Ίσως εξ'αιτίας της θάλασσας, που ήταν κάθε μέρα διαφορετική, κλέβοντας από τη λάμψη του ήλιου. Εκεί μέσα, ήταν και ο Πόλεμος. Βρίσκονταν κοντά στην αμμουδιά, χωμένος ως τη μέση στα κύματα, με ένα μυτερό ξύλο στο χέρι. Τα μαλλιά του ανέμιζαν, μαύρα, τρελά από τον αέρα και με ένα σάλτο χάθηκε από τα μάτια της, βουτώντας στο αφρισμένο νερό. Φοβήθηκε πως τον έχασε. Έκανε να τρέξει προς τα κει, όταν εκείνος όρμησε έξω από το κύμα, έχοντας ένα ψάρι, που άδικα σπαρταρούσε, στην άκρη του καλαμιού του. Αργοπέθαινε. 'Ωστε έτσι έρχοταν τα ψάρια λοιπόν; Πέρασαν λίγα δεπτερόλεπτα καθώς θυμόταν τα γεύματά τους, συνειδητοποίησε ότι η μορφή του άμοιρου ψαριού ήταν σχεδόν ίδια με πολλά από αυτά. Λιποθύμησε.
Ο Πόλεμος είδε την ξαφνική κίνηση και στράφηκε προς αυτήν. Ήταν εκεί κατάχαμα, ωχρή και άψυχη. Τρόμαξε για πρώτη φορά στη ζωή του. Δεν θυμάται το πως βρέθηκε να την κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του και να κινείται γοργά προς το σπίτι τους. Όπως έτρεχε με το κεφάλι της να ακουμπά στο στήθος του, η αλμύρα άγγιξε τα χείλη της. Ξύπνησε. Κατάλαβε ότι την κρατούσε και ουρλιάζοντας, πάλεψε να ελευθερωθεί. Εκείνος, σαστισμένος, προσπάθησε να την αφήσει στα πόδια της, μα έτσι όπως πάλευε, του έπεσε. Για μερικά δευτερόλεπτα, έμεινε ακίνητη να τον κοιτάζει, σαν άγριο ζώο, που αντιλαμβάνεται ξένη παρουσία και έπειτα έφυγε. Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και τα μπλε της μάτια ήταν γεμάτα δάκρυα. Ένοιωθε μέσα της, όλη τη θλίψη του κόσμου και η καρδιά της πονούσε κάθε που επέστρεφε η νωπή ανάμνηση του φόνου. Πάσχιζε να ξεφύγει από τη λύπη, αλλά όσο και να έτρεχε, με τον αέρα να την δέχεται σε μια διάφανη αγκαλιά, τα δάκρυα δεν έφευγαν, ούτε αυτό το νέο, πρωτόγνωρο βάρος που την τράβαγε με δύναμη προς τη γη. Εξαντλήθηκε. Επιτέλους είχε φτάσει όμως, ακριβώς εκεί που ήθελε, σε ένα μέρος άγνωστο, σε ένα μέρος που δε θύμιζε, ούτε Πόλεμο ούτε Ειρήνη.
Ο Πόλεμος, έμεινε κάμποση ώρα με τα χέρια απλωμένα, να κοιτά το κενό έδαφος. Μα τι είχε πάθει; Γιατί έφυγε; Ποτέ του δεν την είχε πειράξει, παρά το βίαιο χαρακτήρα του. Τι άλλαξε ξαφνικά; Νόμιζε ότι την καταλάβαινε. Μάλλον τίποτα δεν καταλάβαινε. Πήγε στην παραλία θυμωμένος, πήρε το ψάρι του και γύρισε σπίτι. Το βράδυ που θα επέστρεφε, θα της έδειχνε την πλάτη του και όταν θα έφτανε η ώρα να παίξουν σκιές στη φωτιά, εκείνος δεν θα σηκωνόταν καν και το ψάρι του θα το έτρωγε μόνος του. Το ψάρι του.. Μα τι είχε έρθει να κάνει στην παραλία? Ποτέ δεν ερχόταν, εκτός όταν πήγαιναν μαζί να δροσιστούν και να παίξουν στην άμμο. Πάντοτε εκείνος, μόνος του, φρόντιζε να κυνηγά και να ανάβει μια μεγάλη, ωραία φωτιά, που τους έδινε ζεστασιά και ασφάλεια. Μαγείρευε και έτρωγαν οι δυο τους ευτυχισμένοι και αέρινοι. Τι άλλαξε? Μα τι τον νοιάζει; Άμα αυτή δεν θέλει να είναι πια μαζί, ας μην είναι. Δε θα της φέρει αντίρρηση, ποτέ δε το έκανε άλλωστε.
Εκείνο το βράδυ, εκείνος κοιμήθηκε χωρίς φωτιά και χωρίς ψάρι, εκείνη κοιμήθηκε χωρίς σπίτι και χωρίς Πόλεμο, εκτός από αυτόν που υπήρχε μέσα της. Η μέρα που ξημέρωνε, θα ήταν πολύ διαφορετική και για τους δύο.
Η Ειρήνη, αποφάσισε να κοιμάται πάνω στα δέντρα, αφού ανακάλυψε, πως δίχως τη φωτιά του Πολέμου, την κυνηγούσαν τα θηρία. Πλέον, τρεφόταν μόνο με φρούτα, που μόλις είχαν πέσει από το δέντρο τους και μάλιστα, έβαζε πάντα το κουκούτσι τους μέσα στο χώμα, με την ελπίδα να δημιουργηθεί νέα ζωή. Όταν έβλεπε νέα φυλαράκια να εμφανίζονται από τους δικούς της καρπούς, ένοιωθε πάλι αθώα.
Ο Πόλεμος, στην άλλη πλευρά του νησιού, είχε αγριέψει. Τώρα πια, κυνηγούσε ζώα και πουλιά και ότι άλλο του φαινόταν ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει σε μια ζωή χωρίς Ειρήνη. Όλα άρχισαν το βράδυ που εκείνη έφυγε. Δίχως φωτιά να τα κρατήσει μακριά, τα αγρίμια πλησίασαν και άφοβα, όπως πάντα του, τα σκότωσε. Ανακάλυψε μάλιστα, ότι ήταν πιο νόστιμα από τα ψάρια και τα προτειμούσε συχνά. Φρούτα έτρωγε σπάνια. Μονάχα όταν του έλειπαν πολύ. Άραγε ζούσε ακόμα η Ειρήνη; Έτσι ευαίσθητη που ήταν, ίσως να μην είχε επιβιώσει χωρίς τις φροντίδες του. Είχε πεισμώσει, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται την εικόνα του άψυχού κορμιού της και το τέλος του κόσμου, όπως τον είχαν μάθει μαζί. 
Ένα βράδυ, ήταν τόσο σίγουρος ότι δε ζει, που αποφάσισε να την ψάξει. Σκέφτηκε ότι όλα τότε θα τελείωναν, μα τι νόημα είχαν όλα γύρω του αν έλειπε εκείνη? Την βρήκε να κοιμάται πάνω σε ένα δέντρο. Από κάτω καιροφυλαχτούσαν ύαινες. Θύμωσε πολύ. Τις δελέασε να τον ακολουθήσουν πιο βαθιά στο δάσος, ώστε να μην ξυπνήσει και τις σκότωσε. Από τότε, κάθε βράδυ, έδιωχνε τα θηρία από γύρω της και έπειτα κοιμόταν.
Περνούσε ο χρόνος και σταδιακά, η έλλειψη τροφής έκανε την Ειρήνη αδύναμη, το σώμα της συνεχώς εξασθενούσε, ώσπου ένα βράδυ δεν κατάφερε να ανέβει στο δέντρο. Έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε. Έμεινε ακίνητη στο έδαφος, έρμαιο σε ότι την διεκδικούσε. Ο Πόλεμος ήταν εκεί. Αφού είδε ότι δε σηκώνεται, την πλησίασε. Την κοίταξε επιτέλους από κοντά. Ήταν τόσο όμορφη. 
Πέρασε τις επόμενες μέρες του στο πλάι της. Είχε μια δυνατή φωτιά να καίει ασταμάτητα, της έφτιαχνε σούπα από ψάρια, έδιωχνε από γύρω της οτιδήποτε μπορούσε να τη διαταράξει, ορατό ή αόρατο, πραγματικό ή μη. Εκείνη, παραδωμένη στον πυρετό, δέχονταν τις φροντίδες του και μαζί με το σώμα της, θερμαίνονταν πάλι και η καρδιά της. Της είχε λείψει.
Με τον καιρό, η Ειρήνη συνήλθε. Δεν του μιλούσε, μα ούτε έφευγε από το σπίτι τους. Μονάχα σκεφτόταν. Κυλούσαν οι μέρες και όλο σκεφτόταν. Θα είχε σίγουρα πεθάνει εάν δεν ήταν αυτός. Του χρωστούσε την ύπαρξή της. Με τον τρόπο του, έστω, με το βίαιο, βάναυσο τρόπο του, την είχε κρατήσει στη ζωή. Και τώρα που είναι πάλι δυνατή, τι να κάνει? Να συνεχίσει να δέχεται την τροφή που της προσφέρει, συγχωρώντας το θάνατο που την κερδίζει; Το θάνατο, που αν δεν έρχονταν για το θήραμα, θα ερχόταν για κείνη. Έπρεπε να αποκτήσει λίγο Πόλεμο μέσα της. Άραγε γίνονταν;
Και ο Πόλεμος είχε αλλάξει από τότε που εκείνη επέστρεψε σπίτι τους, ήταν διαφορετικός. Ένοιωθε διαφορετικός. Δε κυνηγούσε πια ζώα και έκοβε τα κομμάτια των ψαριών πολύ μικρά, ώστε να μη δει τη μορφή τους ολόκληρη και φύγει πάλι. Ήταν σίγουρος, ότι σε αυτό οφείλονταν η φυγή της. Το κατάλαβε μία μέρα που σκότωσε ένα πρόβατο και είδε τα μάτια του καθώς ξεψυχούσε. Γιαυτό είχε φύγει, δεν είχε αντέξει το θάνατο. Μα δεν μπορούσε να καταλάβει ότι χωρίς αυτόν, δεν θα ζούσε τίποτα; Δεν της το πε ποτέ. Εξάλλου, ούτε εκείνη του μιλούσε. Μόνο μερικές φορές, όταν ήταν ζεστή και χορτάτη από τα αγαθά του, χαμογελούσε. Τότε ένοιωθε μέσα του, λιγάκι από τον εαυτό της. Μέσα στην ίδια την αγριάδα του, τη νοσταλγούσε. Τον μάγευαν τα όμορφα κοριτσίστικα χαρακτηριστικά της, ημέρευε. Και αν έφευγε πάλι; Θα προλάβαινε να τη σώσει ή αυτή τη φορά θα πέθαινε; Μα αν πέθαινε η Ειρήνη, πώς θα έμενε να ζει αυτός; Για ποιόν να σκοτώνει ψάρια, να κυνηγάει θηρία και να ανάβει φωτιές; Δεν έπρεπε να φύγει, έπρεπε να αλλάξει κι άλλο για να την κρατήσει, να κρύψει πιο βαθιά τη φύση του. Ακόμα και αν αυτό σήμαινε να χάσει λίγο από τον εαυτό του, αφού αν έχανε την Ειρήνη, δεν θα είχε πια εαυτό να χάσει. Άραγε γίνονταν;
Έτσι, έμεναν οι δυο τους σιωπηλοί,σκεπτόμενοι τις υποχωρήσεις και τις θυσίες που γίνονταν, για να συνυπάρχουν και να υπάρχουν. Τα μέτραγαν όλα σοφά, ρεαλιστικά, όπως μόνο ένα αγόρι και ένα κορίτσι μπορούν, μέσα στη διαύγεια της παιδικότητάς τους. Παράξενος ο κόσμος τους. Ο ένας, ζούσε από τα αγαθά του άλλου, του ενός, προέκυπταν από την σκληρότητα και του άλλου, από την τρυφερότητα. Πως μπορούσαν να ανεχτούν το καλό και το κακό μέσα τους, το ένα το άλλο? Από αγάπη? Ανάγκη για επιβίωση; Συντροφικότητα? Και πως θα επέλθει αρμονία, αφού υπάρχει μόνο ανομοιότητα; Όσο μεγάλωναν τα παιδιά, τόσο πλήθαιναν οι σκέψεις και οι απορροίες τους. Δεν μίλησαν ποτέ ξανά ο ένας στον άλλο και λησμόνησαν τον λόγο. Μόνο σαν έπεφτε η νύχτα και οι ανάσες τους ενώνονταν, όλα λύνονταν και τα ερωτήματα χάνονταν σε μια στιγμή μαγική, που διαρκούσε μόνο τόσο, όσο να περάσει το σκοτάδι, όσο να ξαναγεννηθούν, τόσες φορές, όσες η αυγή και να διαρκούν ατάραχα αιώνες, με το νησί να αλλάζει τοποθεσία, Θεούς, πιστούς και θηρία. 

Χρωστώ της Μιχαλούς
(της Κλειώς Ιερωνυμάκη)

Μεγάλωσα με τέτοιο πάθος                                                
και με ένα πείσμα φοβερό                                                   
ε, πίστευα κάπου στο βάθος                                                
πως θα ρέει το ευρώ νερό.                                                

Τώρα έφτασαν τα τριάντα                                                    
με μαύρη μιζέρια τραγική                                                     
κοιτάζομαι με τους αντάμα                                                  
 αχ τσάμπα γυρεύουμε βρακί.                                              

Φίλοι φεύγουνε στην ξενιτιά                                              
κάποιοι σύρανε για τα χωριά                                               
άλλοι στήνονται ως τα πάρκα                                             
το χέρι απλώνουν για ψιλά,                                              

όπως όμως και να μας έρθουν 
αυτοί οι παράξενοι καιροί
τα ελληνόπουλα αντέχουν
και να… ο προφήτης καρτερεί.

Τα δάνειά τους τώρα σβήνουν
ας τρέχουν χαράτσια στη ΔΕΗ
με το καλοκαιράκι βγαίνουν
βρε δες πως ξαπλώνουν στην αυλή.

Πότε να φεύγει το βαπόρι;
Κάθε απόγευμα στις εννιά.
Έλα να πάμε καμιά βόλτα.
Άστο έχει πάλι συννεφιά. 

Ξάφνου θέλει οικογένεια
πλήρωνε τώρα μαμά μπαμπά
όλοι σκοπιά στο ίδιο σπίτι
ή, θε μου, με τα πεθερικά.

Έτσι φεύγουν και τα σαράντα
έχω ένα μίσος τρομερό.
Άραγε φταίμε εμείς μπάρμπα 
ή μήπως μας φταίει το ευρώ;

*     *     *

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΛΕΙΩΣ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ

Η Κλειώ Ιερωνυμάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και μετά το Λύκειο φοίτησε στο Τμήμα Οικονομίας και Διοίκησης Τ.Ε.Ι. Πάτρας. Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων και διηγημάτων κυρίως για αγορές του εξωτερικού και συνεργάστηκε με τα τοπικά ΜΜΕ «Ηράκλειο star», «Ρυθμός 104,5» και «Woman news». Eίναι δασκάλα αγγλικών, σε Κέντρο Ξένων Γλωσσών με νέους και ενήλικους σπουδαστές. Πρόσφατα εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο "Ο μικρούλης Μίκο και η λίμνη Μπλου". Περισσότερες πληροφορίες καθώς και κάποια από τα έργα της θα βρείτε στις σελίδες της συγγραφέως στο facebook και στο goodreads. 
https://www.facebook.com/ClioNima/?ref=aymt_homepage_panel 
https://www.goodreads.com/author/show/16640410._Clio_Nima

*     *     *

πηγή:https://kefalosperiodiko.blogspot.com/2018/10/blog-post_6.html